Εκδήλωση: ελληνοτούρκικες κόντρες στο αιγαίο απο αντεθνική σκοπιά

imia_provoli

Στο διάολο η εθνική ενότητα κι ο αντιτουρκισμός, ο εχθρός μας είναι εδώ και είναι ταξικός

Προβολή του βίντεο: «Μεσίστιες γαλανόλευκες και μισοφέγγαρα στις φλόγες» τα όνειρα του ελληνικού ιμπεριαλισμού στα 90’s, από το antifa projector (αθήνα)

και συζήτηση

Έχοντας μεγαλώσει στην ελληνική επικράτεια έχουμε συνηθίσει να αποδεχόμαστε τον βομβαρδισμό ψευδών ειδήσεων περί «τουρκικής προκλητικότητας» λίγο πολύ σαν κάτι φυσιολογικό. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι για πολλούς λόγους τα «εθνικά δίκια» αποτελούν ένα είδος ιερής αγελάδας που κανείς δεν αμφισβητεί.

Στην πραγματικότητα όμως στο αιγαίο είναι δύο οι επιτιθέμενοι. Και η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο κρατών σε μία σειρά από ζητήματα όπως οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες», δεν είναι τίποτα άλλο από έναν αγώνα δρόμου για το πιο κράτος θα κάνει κουμάντο στο αιγαίο.

Βέβαια, οι από κάτω και απ’τις δύο πλευρές έχουν κάθε συμφέρον να φτύσουν στα μούτρα τις επεκτατικές βλέψεις των κρατών τους. Γιατί δεν μας χωρίζει τίποτα με τους τούρκους εργάτες όσο κι αν θέλουν οι ντόπιοι πατριώτες να σκοτωνόμαστε μαζί τους.

Σκοπός αυτής της εκδήλωσης είναι να θυμηθούμε πέρα από εθνικούς μύθους τι έγινε στα Ίμια το ’96, κατανοώντας παράλληλα το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών» που έχει επανέλθει τους τελευταίους μήνες στο προσκήνιο.

Τρίτη 21/3 στις 19:30 στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο ανατόπια (κορίνθου 171, απέναντι απ’ το παλιό αρσάκειο)

Social Antimedia #7

sa7.jpg

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΤΑΣΟ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

O Τάσος Θεοφίλου καταδικάστηκε πριν από 3 χρόνια σε 25 χρόνια φυλακή για την ληστεία σε τράπεζα της Πάρου τον Αύγουστο του 2012, παρ’ ότι κανείς δεν τον αναγνώρισε σαν το δράστη της ληστείας. Αυτές τις ημέρες διεξάγεται το εφετείο, και δικάζεται εκ νέου για όλες τις κατηγορίες, ακόμα και γι’ αυτές που αθωώθηκε πρωτόδικα. Όπως και τότε, κανείς δεν τον έχει αναγνωρίσει  σαν δράστη της ληστείας, ενώ κανείς δεν έχει μπει στον κόπο να μας εξηγήσει σε ποιο ακριβώς σημείο της ληστείας βρέθηκε το περιβόητο καπέλο, μοναδικό στοιχείο που συνδέει τον δράστη με τη ληστεία, τι είδους DNA βρέθηκε στο καπέλο, κάνοντας μας να υποψιαστούμε πως η Αντιτρομοκρατική φύτεψε το DNA σε ένα εντελώς άκυρο καπέλο. Παρ’ όλα αυτά, ο κίνδυνος να καταδικαστεί ξανά ο Θεοφίλου παραμένει, δεδομένης της αγαστής συνεργασίας Αντιτρομοκρατικής και δικαιοσύνης. Να μην αφήσουμε τον Τάσο Θεοφίλου μόνο του στον αγώνα που διεξάγει ενάντια στο βαθύ αστυνομικό κράτος.

(Eπόμενη συνεδρίαση: Δευτέρα 13 Μάρτη)

ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΟΙ ΕΠΙΤΙΘΕΜΕΝΟΙ

Συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση και τον μήνα που μας πέρασε ο επικοινωνιακός πόλεμος ελλάδας και τουρκίας για τα κυριαρχικά τους δικαιώματα στο Αιγαίο. Σύσσωμη η εθνική προπαγάνδα, εκφραζόμενη από πολιτικά κόμματα, δημοσιογράφους, παπαδαριό και εθνικιστές που αλωνίζουν στα social media έχει βαλθεί να μας πείσει πως η ελλάς είναι η αθώα πλην περήφανη Κοκκινοσκουφίτσα, ενώ η τουρκία είναι ο κακός λύκος του παραμυθιού. Εμείς γνωρίζουμε καλά πως τέτοιες κινήσεις έχουν σκοπό να τονώσουν το εθνικό φρόνημα των υπηκόων, και πως οι πατριώτες πολιτικοί και οι καραβανάδες που κάνουν κουμάντο σε αυτήν την γεωγραφική επικράτεια δε θα διστάσουν να μας βάλουν να σφαχτούμε για να υπερασπίσουμε τα συμφέροντα τους. Την ίδια στιγμή, δεν πρόκειται να συνταχθούμε με όλους τους παραπάνω καταγγέλοντας το τουρκικό κράτος ως ιμπεριαλιστικό και αυταρχικό , γιατί με αυτόν τον τρόπο το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να βάλουμε πλάτες στα εξίσου αυταρχικά και ιμπεριαλιστικά σχέδια των δικών μας αφεντικών. 

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΔΕΝ ΓΚΡΕΜΙΖΟΝΤΑΙ, ΜΟΝΟ ΤΑ ΝΤΟΥΒΑΡΙΑ

(για την εκκένωση της κατάληψης «ανοιχτό 3ο» στη Σύρο)

«Την Παρασκευή 17/2/2017, συνεργείο του δήμου με συνοδεία μπάτσων εισέβαλαν στον χώρο του παλιού τρίτου δημοτικού σχολείου, στο Βροντάδο (Σύρος), το οποίο τα τελευταία 2 χρόνια τελούσε υπό κατάληψη ως ανοιχτός κοινωνικός χώρος.

Ο λόγος που μας οδήγησε στην κατάληψη αυτού του κτιρίου ήταν η ανάγκη για τη δημιουργία ενός αυτοοργανωμένου χώρου μέσα από τον οποίο θέλαμε να εκφράσουμε πολιτικό λόγο και δράση, να συνδιαμορφώσουμε και να συνάψουμε σχέσεις με την τοπική κοινωνία της Σύρου . Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο ετών, προσπαθήσαμε και ως ένα βαθμό καταφέραμε, να δημιουργήσουμε αντιδομές μέσα σε μια κοινωνία η οποία δεν μας κάλυπτε. […]

Ουσιαστικά πιστεύουμε ότι αυτό που πραγματικά ενόχλησε ήταν η γνώση ότι πάντα θα μας βρίσκουν μπροστά τους ενάντια σε κάθε μορφή αδικίας και καταπίεσης, ως μια εξωκομματική πολιτική δράση. Καθώς και ότι,  ο αυτοοργανωμένος τρόπος λειτουργίας και ύπαρξής μας εκφραζόταν μέσα από αντιεραρχικές και οριζόντιες δομές οργάνωσης, αντιεξουσιαστικό και αντικαπιταλιστικό λόγο και έργο, κάτι το οποίο τα συμφέροντα του συντηρητικού καθεστώτος της Σύρου δεν ήθελε να έχει συνέχεια. […]

Γνωρίζουμε πως είμαστε πάντα στόχος από οποιαδήποτε δημοτική αρχή και φασίστα. Από την κυβέρνηση της Αριστεράς κατά τη διάρκεια της οποίας έχουν ήδη εκκενωθεί αρκετές άλλες καταλήψεις και δομές ακόμα και αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες.

Εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε και να αυτοοργανωνόμαστε.

Όσο αυτοί καταστρέφουν εμείς θα δημιουργούμε. Όσο αυτοί καταστέλλουν εμείς θα αντιστεκόμαστε.

Γιατί το Ανοιχτό 3ο δεν είναι τα ντουβάρια αλλά οι σχέσεις που έχουμε χτίσει.»

(απόσπασμα κειμένου της συνέλευσης της κατάληψης)

Αφίσα που κολλήθηκε στο κέντρο της πάτρας σχετικά με τα ίμια

imia.jpg

Στρατόκαβλοι τσακώνονται για τις βραχονησίδες, ποτέ μας να μην γίνουμε κρέας για τις οβίδες!

Τον τελευταίο καιρό και ιδιαίτερα μετά την άρνηση της ελληνικής «δικαιοσύνης» να παραδόσει τους 8 χουντικούς στρατιωτικούς στο τουρκικό κράτος, αναδύεται το θέαμα της έντασης ελλάδας-τουρκίας στο αιγαίο και συγκεκριμένα στην περιοχή των ιμίων. Πολεμοχαρείς αναλύσεις και ρεπορτάζ που τα χώνουν στην «τουρκική προκλητικότητα» και εθνικά τσαμπουκαλεμένες δηλώσεις υπουργών κατακλύζουν τα μέσα μαζικής εξαπάτησης για να τονώσουν το εθνικό φρόνημα των υπηκόων.

Άμα κάποιος θέλει να καταλάβει στα σοβαρά (πέρα από εθνικές παρωπίδες) την αντιπαράθεση για την κυριότητα των ιμίων και των άλλων βραχονησίδων στο ανατολικό αιγαίο που το τουρκικό κράτος θέτει υπό αμφισβήτηση, θα πρέπει να ανατρέξει σε παλιότερες συμφωνίες που φυσικά επιδέχονται διαφορετικές ερμηνείες και να μπλέξει σε έναν λαβύρινθο επιχειρημάτων και αντεπιχειρημάτων χωρίς τελειωμό. Το γεγονός βέβαια ότι δυο κράτη φτάνουν στο σημείο να απειλούν το ένα το άλλο για πόλεμο για κάτι ακατοίκητες κουτσουλιές γης, λέει πολλά για την παραφροσύνη του καπιταλιστικού κόσμου στον οποίο ζούμε.

Φυσικά, όλοι αυτοί που ωρύονται για τις «προκλήσεις» του τουρκικού κράτους δεν είναι τίποτα παναγίτσες! Αυτό το εθνικό σκυλολόι αναλυτών, καραβανάδων και υπουργών θα έβλεπε με καλό μάτι οποιαδήποτε επεκτατική κίνηση του ελληνικού κράτους εναντίον γειτονικών του κρατών, αρκεί να είναι σωστό το timing.

Στην τελική, η μόνη προκλητικότητα που βλέπουμε εμείς είναι αυτή των πάσης φύσεως πατριωτών που παρά τα χίλια δυο προβλήματα που έχουμε στις καθημερινές μας ζωές, μας καλούν να αφομοιώσουμε τα ελληνικά εθνικά παραμύθια και γιατί όχι να πάμε να ψοφήσουμε για το καλό της πατρίδας. Γιατί μας θέλουν φαγωμένους με τους τούρκους εργάτες ενώ δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μαζί τους και γιατί θέλουν να τα κάνουμε πλακάκια με τα ντόπια αφεντικά που μας εκμεταλεύονται καθημερινά.

Social Antimedia #6

 
social-antimedia-6.jpg

«Ενεργητική, δημοκρατική και πατριωτική εξωτερική πολιτική» σημαίνει αγκαλιά με τις χούντες!

Ο  άρειος πάγος αποφάσισε τελικά να μην εκδώσει στην τουρκία τους 8 τούρκους καραβανάδες, οι οποίοι σχετίζονται με το αντί-κυβερνητικό πραξικόπημα του καλοκαιριού. Η αιτιολογία ήταν πως στην τουρκία απειλούνται τα «δικαιώματα του ανθρώπου.» Σύσσωμα τα κόμματα της αντιπολίτευσης χαιρέτισαν την απόφαση της «ανεξάρτητης» δικαιοσύνης, η απόφαση του άρειου πάγου είναι αμετάκλητη, τέλος καλό όλα καλά για τους τούρκους πραξικοπηματίες και τους έλληνες φίλους τους.

ΟΜΩΣ:

Ποιος αγνοεί πως οι 8 τούρκοι κατηγορούνται από την τουρκική κυβέρνηση για πραξικόπημα;  Πως είναι πιθανότατα, για να το πούμε καθαρά,  Παπαδόπουλοι και Παττακοί, τηρουμένων  των ιστορικών και γεωγραφικών αναλογιών; Που πήγε η δημοκρατική «ευαισθησία» των ελλήνων δημοκρατών, αριστερών και δεξιών;  Κι αν όλοι αυτοί υποστηρίζουν πως οι πραξικοπηματίες θα έχουν άδικη αντιμετώπιση από την τωρινή κυβέρνηση της τουρκίας (κάτι που κάνουν όλες οι κυβερνήσεις για τους πολιτικούς τους αντιπάλους…) και πως στην τουρκία απειλούνται τα δικαιώματα του ανθρώπου εν γένει, τότε…

πως γίνεται την ίδια στιγμή να απελαύνονται στην τουρκία, μετανάστες και πρόσφυγες από συρία, ιράκ, αφγανιστάν και άλλες εμπόλεμες χώρες, στα πλαίσια της διμερούς συμφωνίας ελλάδας-τουρκίας και της συμφωνίας ΕΕ-τουρκίας; Τα δικά τους δικαιώματα δεν κινδυνεύουν;  Κι αν θέλετε ένα παράδειγμα το οποίο αναδεικνύει την υποκριτική παράνοια στο μεγαλείο της, τότε…

…πως γίνεται να απειλείται με απέλαση στην τουρκία ο αιγύπτιος πολιτικός πρόσφυγας Μοχάμεντ Α.; Ο οποίος είναι καταζητούμενος από το εντελώς δικτατορικό καθεστώς Σίσι που έχει την εξουσία στην αίγυπτο (χώρα στην οποία ισχύει η θανατική ποινή) γιατί αποκάλυψε δολοφονίες διαδηλωτών από την στρατό-ασυτυνομία της αιγυπτιακής χούντας. Παρ’ όλα αυτά, για την εθνικιστική και ταξική ελληνική δικαιοσύνη, ο Μοχάμεντ Α. δεν δικαιούται πολιτικό άσυλο!

Οι απαντήσεις στις παραπάνω ερωτήσεις είναι απλές για το κράτος μας και την κοινωνία μας: η τουρκική κυβέρνηση είναι εχθρός μας, άρα μπορούμε να προστατέψουμε τους χουντικούς τους σε βάρος της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης. Η αιγυπτιακή κυβέρνηση είναι φίλος μας, άρα μπορούμε να τα ‘χουμε καλά με τους πραξικοπηματίες στρατιωτικούς, ακόμα και σε βάρος των αντικαθεστωτικών διαδηλωτών.

Και οι έλληνες πατριώτες συνεχίζουν να γράφουν δημοκρατίες, δικτατορίες (και άλλα τέτοια «ποταπά» ζητηματάκια) εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

 

Στρατόκαβλοι τσακώνονται για τις βραχονησίδες, ποτέ μας να μην γίνουμε κρέας για οβίδες.

Τον τελευταίο καιρό και ιδιαίτερα μετά την άρνηση της ελληνικής «δικαιοσύνης» να παραδόσει τους 8 χουντικούς στρατιωτικούς στο τουρκικό κράτος, αναδύεται το θέαμα της έντασης ελλάδας-τουρκίας στο αιγαίο και συγκεκριμένα στην περιοχή των ιμίων. Πολεμοχαρείς αναλύσεις και ρεπορτάζ που τα χώνουν στην «τουρκική προκλητικότητα» και εθνικά τσαμπουκαλεμένες δηλώσεις υπουργών κατακλύζουν τα μέσα μαζικής εξαπάτησης για να τονώσουν το εθνικό φρόνημα των υπηκόων.

Άμα κάποιος θέλει να καταλάβει στα σοβαρά (πέρα από εθνικές παρωπίδες) την αντιπαράθεση για την κυριότητα των ιμίων και των άλλων βραχονησίδων στο ανατολικό αιγαίο που το τουρκικό κράτος θέτει υπό αμφισβήτηση, θα πρέπει να ανατρέξει σε παλιότερες συμφωνίες που φυσικά επιδέχονται διαφορετικές ερμηνείες και να μπλέξει σε έναν λαβύρινθο επιχειρημάτων και αντεπιχειρημάτων χωρίς τελειωμό. Το γεγονός βέβαια ότι δυο κράτη φτάνουν στο σημείο να απειλούν το ένα το άλλο για πόλεμο για κάτι ακατοίκητες κουτσουλιές γης, λέει πολλά για την παραφροσύνη του καπιταλιστικού κόσμου στον οποίο ζούμε.

Φυσικά, όλοι αυτοί που ωρύονται για τις «προκλήσεις» του τουρκικού κράτους δεν είναι τίποτα παναγίτσες! Αυτό το εθνικό σκυλολόι αναλυτών, καραβανάδων και υπουργών θα έβλεπε με καλό μάτι οποιαδήποτε επεκτατική κίνηση του ελληνικού κράτους εναντίον γειτονικών του κρατών, αρκεί να είναι σωστό το timing.

Στην τελική, η μόνη προκλητικότητα που βλέπουμε εμείς είναι αυτή των πάσης φύσεως πατριωτών που παρά τα χίλια δυο προβλήματα που έχουμε στις καθημερινές μας ζωές, μας καλούν να αφομοιώσουμε τα ελληνικά εθνικά παραμύθια και γιατί όχι να πάμε να ψοφήσουμε για το καλό της πατρίδας. Γιατί μας θέλουν φαγωμένους με τους τούρκους εργάτες ενώ δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μαζί τους και γιατί θέλουν να τα κάνουμε πλακάκια με τα ντόπια αφεντικά που μας εκμεταλεύονται καθημερινά.

Social Antimedia #5

social-antimedia-5.jpg

Οι φυλακές είναι το πιό αληθινό πρόσωπο της εξουσίας

Με αφορμή τον αγώνα για θέρμανση των κρατουμένων στις φυλακές Πάτρας, ο οποίος έχει ξεκινήσει από τις 5/12/2016, θέλαμε να γράψουμε δυο γενικότερα λόγια για τις φυλακές, τη δικαιοσύνη, τον εγκλεισμό…:

Στη φυλακή πάνε κάποιοιπαράνομοι, δηλαδή κάποιοι που παραβαίνουν τους νόμους που έχει φτιάξει το κράτος σαν συλλογικός εκφραστής των συμφερόντων των αφεντικών. Γράφουμε κάποιοι γιατί υπάρχουν και πολλοί άλλοι που, λόγω ταξικής θέσης ή/και διασυνδέσεων με τα καθίκια-δικαστές, δεν τους ακουμπάει η δικαιοσύνη του κράτους. Όσο για τους νόμους, δεν είναι παρά η γραπτή αποτύπωση της παρούσας κοινωνικής κατάστασης, δηλαδή της εκμεταλλευτικής κοινωνίας. Γι’ αυτό η ληστεία της μισθωτής εργασίας είναι νόμιμη, οι φυλακίσεις σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι απελάσεις μεταναστών είναι νόμιμες, η ίδια η ύπαρξη χώρων εγκλεισμού είναι νόμιμη. Βλέποντας τα πράγματα απ’ αυτή τη σκοπιά, δεν είναι περίεργο να πούμε ότι η δικαιοσύνη μιας ταξικής κοινωνίας, είναι και αυτή ταξική. Μιλώντας λίγο πιο ειδικά για την ελληνική περίπτωση, παραπάνω από τους μισούς φυλακισμένους είναι μέσα για υποθέσεις ναρκωτικών (και μη φανταστείτε τίποτα μεγαλεμπόρους), ενώ περίπου 1 στους 5 κρατούμενους είναι μετανάστης. Άνθρωποι που η ίδια η κοινωνία έχει αποκλείσει, μικροπαραβατικοί και φτωχοδιάβολοι.

Οι φυλακές είναι τόπος βασανισμού με σκοπό την πειθάρχηση, ή τον “σωφρονισμό” όπως λέγεται. Εγκλεισμός, απομόνωση, επιτήρηση, καταστολή. Και καθημερινή βία από τους δεσμοφύλακες που σπάνια φτάνει στα αυτιά των εκτός των τειχών, όπως έγινε στην περίπτωση του Ιλίρ Καρέλι που δολοφονήθηκε από τους μισάνθρωπους φρουρούς. Όπως βασανισμός είναι και αυτό που συντελείται στις φυλακές Αγ. Στεφάνου, όπου οι κρατούμενοι περνούν τον χειμώνα χωρίς θέρμανση, ή στο “νοσοκομείο” Αγ. Παύλου των φυλακών Κορυδαλλού στην Αθήνα, το οποίο οι ίδιοι οι ιατρικοί παθόντες κρατούμενοι αποκαλούν “κόλαση επί της γης”. Και αυτή είναι η ουσία της ύπαρξης των φυλακών, η ουσία του εγκλεισμού.

Οι φυλακές δεν υπάρχουν μόνο για την πειθάρχηση των μέσα, αλλά και όσων βρίσκονται έξω από αυτές και αμφισβητούν ή πολεμούν την παρούσα κοινωνική κατάσταση. Δε θα μπορούσαν να είναι αλλιώς, μιας και δεν θα εξυπηρετούσαν τον σκοπό τους: να αποτελούν, πέραν όλων των άλλων, και φόβητρο.

Η επίθεση στο ποινικό δίκαιο, τις φυλακές και τη συνθήκη του εγκλεισμού, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της επίθεσης στη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού κόσμο. Η αλληλεγγύη μας στους αιχμαλώτους του κράτους ως τέτοιους πρέπει να είναι είναι δεδομένη, είτε είναι μέσα για πολιτικούς σκοπούς, είτε επειδή παραβίασαν για άλλους λόγους τους κρατικούς νόμους. Πόσο μάλλον όταν αντιστέκονται στο αρρωστημένο καθεστώς που βιώνουν, προκαλώντας μικρούς ή μεγάλους κραδασμούς στο σύστημα εγκλεισμού. Ένας μέρος αυτής της αλληλεγγύης είναι και η προώθηση του λόγου των κρατουμένων προς τα έξω, ενός λόγου που αλλιώς πολύ δύσκολα περνάει τα τείχη.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, παραθέτουμε ένα κείμενο κρατουμένων των φυλακών Πάτρας, για το ζήτημα της έλλειψης θέρμανσης:

“Οι κρατούμενοι της φυλακής Πατρών από 5/12/2016 αποφασίσαμε να αρνηθούμε την μεσημεριανή κατάκλιση αρχικά, αντιδρώντας στην συνθήκη που αφορούσε την παντελή έλλειψη θέρμανσης, στο κατ’ επίφασην “σωφρονιστικό” κατάστημα κράτησης Πατρών. Αποφασίστηκε, ο αγώνας να κλιμακώνεται κάθε εβδομάδα, έτσι ώστε να ασκηθεί επιπλέον πίεση προς τους ιθύνοντες και να λύσουν επιτέλους το πρόβλημα που μας διαφοροποιούσε από τα 32 υπόλοιπα καταστήματα της επικράτειας όπου η κεντρική θέρμανση αποτελεί κανόνα.
Από 12/12/2016 αρνηθήκαμε το κλείσιμο των προαυλίων κατά το μεσημέρι 12:00 έως 15:00.
 
Από 19/12/2016 αποφασίσαμε να παραμένουμε εκτός των κελιών μας έως τις 10:00 το βράδυ, παρατείνοντας για μιάμιση ώρα επιπλέον την βραδυνή κατάκλιση. Γεγονός που ώθησε το υπουργείο να στείλει τον κύριο Παύλο Δούλαμη (συντονιστή σωφρονιστικών καταστημάτων κράτησης) έπειτα βεβαίως από δικό μας αίτημα για αποστολή κλιμακίου.
 
Είχαμε ενημερώσει το υπουργείο για όλα όσα θα γίνονταν εξαρχής, έτσι ώστε να γνωρίζουν, ότι δεν θα υπήρχε ούτε μια των περιπτώσεων να τεθούμε ανακόλουθοι των όσων ήδη είχαμε αποφασίσει.
 
Στις 22/12/2016 έγινε η συνάντηση με τον κύριο Δουλάμη, ο οποίος συμφώνησε και δέχτηκε τα αιτήματα μας ως αυτονόητα. Μας ζήτησε λοιπόν, σαν δείγμα καλής θελήσεως να υποχωρήσουμε σε κάτι… και αποφασίσαμε να πάρουμε πίσω την παράταση της βραδυνής κατάκλισης έως τις 10 και επιπλέον να μην συνεχίσουμε την κλιμάκωση την οποία είχαμε “υποσχεθεί”. Όσον αφορά την παράταση του κλεισίματος του προαυλίου έως τις 19:00μμ αντί της 17:00 που έκλεινε και κλείνει μέχρι τώρα. Ο άνθρωπος του υπουργείου υποσχέθηκε ότι στις 22/1/2017 θα επανέρθει και θα συζητήσουμε εκ νέου την οποιαδήποτε εξέλιξη υπήρξε… αποφασίζοντας αν θα επανακλιμακώσουμε την μορφή του αγώνα.
 
Η αλήθεια είναι ότι εμείς δεν θα υποχωρήσουμε για κανένα λόγο, εάν δεν αποκατασταθεί η επαρκής ηλεκτροδότηση του καταστήματος, έτσι ώστε να εξισωθούμε με τους υπόλοιπους συγκρατούμενούς μας, στα υπόλοιπα καταστήματα κράτησης. Αυτά που ήδη κερδίσαμε μέχρι τώρα, είναι πέντε ώρες καλοριφέρ, τις εξής ώρες: 7:00 με 8:30πμ / 12:00 με 13:30 το μεσημέρι / και 20:30 με 23:00 το βράδυ. Αυτό βέβαια δεν είναι αρκετό, επειδή το κτήριο είναι διάτρητο.
 
13/1/2017”

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΓ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Social Antimedia #4

 

social-antimedia-4

Ανακοίνωση κρατουμένων στις φυλακές Πάτρας για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων. Αλληλεγγύη στον αγώνα για θέρμανση των φυλακισμένων στο κολαστήριο του Αγ. Στέφανου

Οι κρατούμενοι της Κλειστής Φυλακής Πατρών συνεχίζουμε την κινητοποίησή μας, που ξεκίνησε τη Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου αρχικά με άρνηση της μεσημεριανής κατάκλισης και κλιμακώσαμε στις 12/12/2016 αρνούμενοι και το μεσημεριανό κλείσιμο των προαυλίων.

Από σήμερα, 19/12/2016, θα παραμένουμε έξω από τα κελιά μας έως τις 22.00 και θα κλιμακώνουμε κάθε νέα εβδομάδα, με ειρηνικό τρόπο, διεκδικώντας το στοιχειώδες δικαίωμά μας στη θέρμανση.

Δυστυχώς λόγω της τωρινής μας ιδιότητας ως κρατούμενοι, δεν έχουμε αναπτύξει κανέναν επιπλέον μηχανισμό άμυνας που να μας διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας, έτσι ώστε να προφυλασσόμαστε από το κρύο χωρίς παροχή θέρμανσης.­

Γι’ αυτό, αντιδρούμε κλιμακώνοντας την κινητοποίησή μας κάθε εβδομάδα διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμά μας στη θέρμανση.

Κρατούμενοι της Κ.Φ. Πατρών

Φτώχια, μιζέρια, μοναξιά τα κάνετε γαργάρα, στην σάπια κοινωνία θα είμαστε φουγάρα

«Το κάπνισμα σκοτώνει, το κάπνισμα σακατεύει. Του καπνιστές και τους γύρω τους». Αυτό έχουν βαλθεί να μας πείσουν με όλους τους τρόπους οι διάφοροι ειδικοί, με τελευταίο παράδειγμα τα απειλητικά ταμπελάκια στα πακέτα. Δυστυχώς πολλοί τσιμπάνε σ’ όλους αυτούς που μας θέλουν παραγωγικές και υγιείς μηχανές, χωρίς παρεκκλίνουσες συμπεριφορές, και ονομάζουν «άρρωστους» όλους τους υπόλοιπους, εν δυνάμει εχθρούς.

Εμείς ήμασταν και είμαστε καχύποπτοι απέναντι στα λόγια των διαφόρων επιστημόνωνκαι ειδικών, απέναντι στην, έτσι κι αλλιώς κουτσή, «επιστημονική αλήθεια» τους. Κι είμαστε καχύποπτοι γιατί, προτού μιλήσουμε για το κάπνισμα που σκοτώνει, έχουμε να μιλήσουμε για χίλιους δυο καταναγκασμούς και χίλια δυο δηλητήρια που μας σκοτώνουν και μας σακατεύουν καθημερινά, στα σώματα και στα μυαλά μας. Έμμεσα ή άμεσα, μέρα με τη μέρα ή ξαφνικά.

Θα μιλήσουμε για όλα αυτά τα δηλητήρια, δε θα αφήσουμε τα αφεντικά και το κράτος να μας γεμίσουν φοβίες. Θα μιλήσουμε για τη γαμημένη τη μισθωτή εργασία που σακατεύει σώματα και μυαλά (είτε μέρα με τη μέρα, είτε άμεσα με τις δολοφονίες των αφεντικών που ονομάζονται «εργατικά ατυχήματα), τους στρατούς και τους στρατώνες που σκοτώνουν με κάθε τρόπο, το δηλητήριο του ρατσισμού που υποτιμάει, φυλακίζει και σκοτώνει ανθρώπους και το δηλητήριο του πατριωτισμού που ταυτίζει τα συμφέροντα των αφεντικών με τα δικά μας. Για την αποπνικτική πόλη στην οποία είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε και να εισπνέουμε τη σαπίλα της. Θα μιλήσουμε εν τέλει για τη γενικευμένη μοναξιά και τον γενικευμένο ατομικισμό της καπιταλιστικής κοινωνίας, τη μίζερη καθημερινότητα που σκοτώνει τα σώματα και τα μυαλά μας. Λοιπόν, το κάπνισμα είναι που πρέπει να κόψουμε;

 ΥΓ1: Ένας Ισπανός λέει έκανε μήνυση στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν γιατί χρησιμοποιήθηκε σε ταμπέλα σε πακέτο τσιγάρων φωτογραφία του την ώρα που βρισκόταν στο χειρουργεία – η φωτογραφία κυκλοφορεί και στην ελλάδα, με την «προειδοποίηση» ότι προκαλεί εγκεφαλικά επεισόδια και αναπηρία. Ο λόγος της μήνυσης; Πρώτον, δεν είχε δώσει τη συγκατάθεσή του, και δεύτερον, δεν κάπνιζε…

 ΥΓ2: Για να συμφωνήσει κάποιος/κάποια με τις απόψεις που εκφράζονται σ’ αυτό το κείμενο πιστεύουμε ότι δε χρειάζεται να είναι απαραίτητα καπνιστής, καθώς δεν είναι αυτή η λογική με την οποία είναι γραμμένο.

Τσεκούρι στον εθνικό κορμό

Είναι γνωστό ότι στα μέρη μας η καθεστωτική πολιτική πάντα καταφέρνει τη συνεννόηση στο εσωτερικό της για ζητήματα εθνικού συμφέροντος, ειδικά όταν αυτό στρέφεται εναντίον του τουρκικού κράτους. Οι όποιες διαφωνίες μεταξύ τους εντοπίζονται στο ποιος είναι ο πραγματικός πατριώτης. Είναι επίσης γνωστό ότι ο παραπάνω κανόνας αφορά και την αριστερά. Η αριστερά στην ελλάδα θέλει να είναι -και δεν το κρύβει άλλωστε- κι αυτή πατριωτική. Παρόλα αυτά, η παρουσία του Καμμένου μαζί με καραβανάδες και βουλευτές από σύριζα, ανελ και χα στο Καστελλόριζο, τη Ρω και τη Στρογγύλη, για να «δώσουν από κοινού το μήνυμα της εθνικής ομοψυχίας», έκανε πολλούς αριστερούς να στραβοκαταπιούν. Ενώ δεν θα έπρεπε. Γιατί ο σύριζα σαν μηχανισμός φίλησε για να πάρει την κυβέρνηση τα ίδια χέρια που φιλάνε κι οι φασίστες, όπως και οι ψεκασμένοι συγκυβερνήτες. Και μιλάμε ενδεικτικά για την εκκλησία, το στρατό, την αστυνομία, (μαφιόζους) καπιταλιστές, αυτό που λέμε συνοπτικά βαθύ κράτος. Απλά πολλοί επέλεγαν να αγνοούν τα σημάδια.

 “Η εικόνα της συνύπαρξης στο Καστελόριζο και στη Ρω σε πολλούς μας δεν άρεσε. Από την άλλη όμως πρέπει να αποφασίσουμε τι προτιμούμε: μια προσπάθεια ένταξης της Χρυσής Αυγής στο κλίμα της δημοκρατίας ή τη διαρκή ρήξη. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να προηγηθεί η ουσία μιας σύγκλισης”

Αυτά μεταξύ άλλων δήλωσε ο πρώην υπ. δικαιοσύνης Παρασκευόπουλος σε συνέντευξη του σε φυλλάδα. Είναι λογικό ένας πρώην να εκφράζεται πιο ελεύθερα για το τι πραγματικά πιστεύει αυτός και πολλοί από την κυβέρνηση της οποίας ήταν υπουργός, χωρίς να τα χρεώνεται η ίδια η κυβέρνηση. Πάντως, η κοινή επίσκεψη της κυβέρνησης με τους φασίστες και καραβανάδες στο Καστελόριζο δεν είναι ακριβώς «ξέπλυμα» της χρυσής αυγής, αλλά περαιτέρω βρώμισμα των συριζαίων, μιας και ο συμβολισμός της ίδιας της επίσκεψης ζέχνει εθνικισμό και αντιτουρκισμό. Είναι στην πραγματικότητα η αναγνώριση του εθνικά χρήσιμου ρόλου της. Μην ξεχνάμε την επιρροή των φασιστών στον ελληνικό στρατό, ούτε το γεγονός ότι στο στράτευμα διακινούνται φασιστικές φυλλάδες με σκοπό την «τόνωση του εθνικού φρονήματος».

«Εθνική είναι η ενότητα των κανίβαλων», λέει ένα σύνθημα. Και νομίζουμε ότι η εικόνα της συγκεκριμένης κοινής επίσκεψης το επιβεβαιώνει απολύτως.

Προβολή της ταινίας «Μπορεί να γίνει»

Προβολή της ταινίας «Μπορεί να γίνει»

Δευτέρα 28/11, στις 20:30 στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο ανατόπια, κορίνθου 171

noctua-provoli-site

Στην ιταλία της δεκαετίας του ’80, ένας αριστερός συνδικαλιστής μετατίθεται σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα, οπού καλείται να δουλέψει με τους εγκλείστους. Έχοντας άγνοια περί της κατάστασης στο εσωτερικό του ψυχιατρείου, αλλά και περί ψυχικής υγείας γενικότερα, αντιμετωπίζει τους ψυχιατρικοποιημένους ανθρώπους που γνωρίζει εκεί όπως θα αντιμετώπιζε και οποιονδήποτε άλλον. Ασυνείδητα, εφαρμόζει αυτό που ο ιταλός ψυχίατρος Φράνκο Μπαζάλια είχε οραματιστεί για το μέλλον των δομών ψυχικής υγείας, δουλεύοντας με τους πρώην έγκλειστους συνεταιριστικά σε κοπερατίβα.

Το κείμενο που μοιράστηκε στην προβολή

 

Λίγα λόγια για την αποασυλοποίηση στην ιταλία του ’80

Οι πρώτες σκέψεις για μεταρρύθμιση του ψυχιατρικού συστήματος στην Ευρώπη έρχονται αναπόφευκτα μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και εκφράζονται ως αναγκαιότητα από ομάδες συνειδητοποιημένων εργαζόμενων στον κλάδο της ψυχικής υγείας. Στην Αγγλία αναπτύσσεται το κίνημα της αντιψυχιατρικής από τους Cooper και Laing, ενώ το 1960 εμφανίζεται το παράδειγμα της “δημοκρατικής ψυχιατρικής” που προτείνει την ενεργή συμμετοχή των χρηστών της ψυχικής υγείας αλλά και των οικογενειών τους στη διαμόρφωση των υπηρεσιών και ουσιαστικά προκαλεί την διανοητική εξουσία της ιατρικής πάνω στα θέματα που αφορούν τον ψυχικό πόνο.

Λίγο αργότερα, μέσα στη δεκαετία του ’60, τίθεται το ζήτημα της αποασυλοποίησης από τον Φράνκο Μπαζάλια και τους συναδέλφους του, οι οποίοι αμφισβητούν το θεσμό του ψυχιατρείου εκ των έσω, προωθώντας αντί για αυτόν, την ιδέα της θεραπευτικής κοινότητας. Σε ένα ψυχιατρείο οπού οι ρόλοι είναι προδιαγεγραμμένοι, με τους έγκλειστους να αποτελούν απλώς έναν αριθμό στις νοσοκομειακές καρτέλες, χωρίς να εισακούγονται οι ανάγκες τους, τους ψυχίατρους να επιβάλλουν φαρμακευτική αγωγή και καθηλώσεις και τους νοσηλευτές να εκτελούν χωρίς αντιρρήσεις τις επιταγές των ανώτερων, η ιδέα της δημιουργίας μιας κοινότητας ισοτιμίας φάνταζε αρκετά προχωρημένη.

“Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ιταλία ήταν ακόμη μια αγροτική χώρα τόσο σε οικονομικό      όσο και σε πολιτιστικό επίπεδο. Τη δεκαετία του 1950 άρχισε μια διαδικασία αναδιάρθρωσης που καθορίστηκε από τη θεμελίωση της βιομηχανικής κοινωνίας και στη συνέχεια από μια εργατική τάξη η οποία επαίζε έναν όλο και πιο σημαντικό ρόλο. Άρχισαν συνδικαλιστικοί αγώνες για την αλλαγή της οργάνωσης του κράτους. Εκείνα τα χρόνια αρχίσαμε τη δουλειά στη Γκορίτσια, που είναι μια μικρή πόλη στα σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία” (Φράνκο Μπαζάλια)

Επιδιώκοντας να εφαρμόσει την ιδέα της κοινοτικής διάρθρωσης στο ψυχιατρείο της Γκορίτσιας, ο Μπαζάλια συνειδητοποιεί ότι το εγχείρημα αυτό δεν μπορεί παρά να αποδειχθεί μερικό. Η κοινοτικοποίηση εντός ψυχιατρικών πλαισίων μπορεί να αποτελεί μια ευοίωνη εσωτερική αλλαγή, αλλά δεν βρίσκει πρακτικό αντίκρυσμα στον εξωτερικό κόσμο, μετά την επιστροφή των ψυχιατρικοποιημένων ατόμων στο κοινωνικό σύνολο.

Ως συνέπεια, ο Μπαζάλια θέτει το ριζοσπαστικό αίτημα της κατάργησης των ψυχιατρείων και της αντικατάστασης τους από κοινοτικές δομές. Ο θεσμός του ασύλου θεωρείται πως έχει αποτύχει σίγουρα θεραπευτικά, αλλά ακόμα και οικονομικά, ενώ έχει καταλήξει να καθορίζει (και να ταυτίζεται) με την έννοια της αρρώστιας. “Εάν η ψυχική νόσος θεωρείται απώλεια της υποκειμενικότητας, της ελευθερίας, στο άσυλο ο άρρωστος δε θα βρει τίποτα περισσότερο από έναν χώρο όπου θα χαθεί ολοκληρωτικά, θα γίνει αντικείμενο της αρρώστιας του και θα εγκλωβιστεί στο ρυθμό που ορίζει το ίδρυμα. Η έλλειψη οποιουδήποτε προγράμματος η μελλοντικής προοπτικής, η οργάνωση της καθημερινότητας σύμφωνα με τους χρόνους και τους κανόνες που ορίζει το ίδρυμα, δεν αφήνουν περιθώριο για το άτομο και τις ξεχωριστές ανάγκες του. Αυτό είναι το ιδρυματικό πλαίσιο που διαμορφώνεται η ζωή του ασύλου.” (Φράνκο Μπαζάλια)

Το αίτημα του Μπαζάλια για κατάργηση του ασύλου δεν προχωράει παραπάνω, τουλάχιστον στην Γκορίτσια και το 1971 ξεκινά μια αντίστοιχη προσπάθεια από τον ίδιο και μια ομάδα ψυχολόγων και ψυχιάτρων στην Τεργέστη. Το σημείο εκκίνησης για τη δουλειά της ομάδας αποτελεί η αποϊδρυματοποίηση, η στιγμή που το ψυχιατρικοπιημένο άτομο βγαίνει εκτός ψυχιατρείου και λαμβάνει πλέον κονωνικούς ρόλους, κινείται, απασχολείται και συναναστρέφεται. Οι παραδοσιακοί ρόλοι. Καθορισμένοι από την ίδια τη φύση του ασύλου, προκαλούνται και ξεκινά ο πειραματισμός σε άγνωστα μέχρι τότε νερά, που περιλαμβάνει τη συνοδεία των πρώην έγκλειστων στην κοινότητα, αλλά και την επεξεργασία των σχέσεων μέσα σε αυτήν, τη δημιουργική απασχόληση μέσω κοινωνικών δραστηριοτήτων και τη συνεργασία μέσα σε συνεταιρισμούς (οι οποίοι συχνά απαρτίζονται πέρα από τους πρώην έγκλειστους και από ανέργους και εθελοντές).

Στο επίπεδο της διαμόρφωσης των σχέσεων, η ομάδα της Τεργέστης θέτει ως πρωταγωνιστή το χρήστη για τη διαχείριση της θεραπείας του (και λέμε θεραπεία γιατί η έννοια της ασθένειας δεν έχει αρχίσει ακόμα να αμφισβητείται ουσιαστικά και πρακτικά), τον καθορισμό του καθημερινού του προγράμματος και της απασχόλησης του και τον προτρέπει, τον κινητοποιεί, τον αφουγκράζεται. Για πρώτη φορά πετυχαίνει το σπάσιμο του καθεστώτος του εγκλεισμού, αλλά και της χρονιότητας του, και τα άτομα ανακτούν τα χαμένα τους δεδομένα, όπως αυτό της ελευθερίας κίνησης εκτός τειχών και καγκέλων, της αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας και της διαχείρισης των επιλογών και των δυνατοτήτων τους.

Το πείραμα της Τεργέστης καταλήγει να έχει πολιτικό και τελικά, νομοθετικό αποτέλεσμα. Ενώ στην Ιταλία, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, υπήρχε συνταγματικός νόμος που όριζε πως η ψυχιατρική νοσηλεία επιβάλλεται ακούσια σε άτομα που κρίνονται επικίνδυνα για τον εαυτό τους και τους άλλους, η ομάδα του Μπαζάλια δουλεύει αμφισβητώντας τους έμπρακτα και βρίσκει υποσητρικτές σε συνδικαλιστικούς και εργατικούς κύκλους. Το 1978 ψηφίζεται ο νόμος 180 (γνωστός πια και ως “νόμος Μπαζάλια”), ο οποίος προβλέπει το κλείσιμο των ψυχιατρικών νοσοκομείων και την απαγόρευση επόμενων εισαγωγών σε αυτά, με παράλληλη λειτουργία εναλλακτικών δομών ψυχικής υγείας.

(Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε από την ομάδα “Παθογέννημα_για την αναζήτηση διεξόδων από το ψυχιατρικό οικοδόμημα” . Τυπώνεται εκ νέου από την αντιεξουσιαστική συλλογικότητα noctua για την προβολή της ταινίας “si puo fare”)