Social Antimedia #13

social_antimedia13.jpg

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ 22ΧΡΟΝΗ Π.

Στις 22 Ιουνίου 2016 στην Κόρινθο ένας ντόπιος 46χρονος επιτέθηκε σεξουαλικά σε δύο κοπέλες σε κεντρική πλατεία. Η μία από αυτές θεώρησε ότι ο άντρας πήγε να βγάλει μαχαίρι από την τσέπη του και η άλλη, η 22χρονη Π., έβγαλε ένα μαχαίρι που είχε στην τσάντα της για αυτοπροστασία και αμύνθηκε. Τελικά ο άντρας πέθανε και η 22χρονη προφυλακίστηκε για ένα χρόνο. Το δικαστήριο στις 27 Σεπτέμβρη 2017 την καταδίκασε σε 15 χρόνια και 4 μήνες για ανθρωποκτονία σε ήρεμη ψυχική κατάσταση , χωρίς να αναγνωρίσει ότι η κοπέλα βρισκόταν σε άμυνα απέναντι σε σεξουαλική επίθεση που δέχτηκε.

Πολλοί θα πουν ότι ήταν υπερβολική η αντίδρασή της ή «τι ήθελε και κρατούσε μαχαίρι;» Όλοι αυτοί βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου ,αφού η αντρική επιθετικότητα υπάρχει παντού και καθημερινά : σχόλια στον δρόμο, αγγίγματα , βρισιές ,επιθέσεις , ξυλοδαρμοί ,ένας βιασμός κάθε δυο μέρες (μόνο όσοι καταγγέλλονται). Μην ξεχνάμε την δολοφονία της Άννας Νικολάου όπου το 2005 σε κεντρική καφετέρια της Κορίνθου απάντησε σε σεξουαλικό σχόλιο ενός άντρα και εκείνος την ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου, Μήπως αυτοί που θεώρησαν υπερβολική την αντίδραση της 22χρονης Π., θα προτείναν στην Άννα (εφόσον βέβαια είχε αυτή τη δυνατότητα) να μην κάνει τίποτα να προστατέψει τη ζωή της και τη σωματική της ακεραιότητα; Θα της πρότειναν να περιμένει να δει που θα καταλήξει η σεξουαλική επίθεση που δέχτηκε; Μάλλον ναι. Κι αν η Άννα τελικά επιβίωνε βγάζοντας από την μέση τον άντρα-θύτη θα ζητούσαν την καταδίκη της θεωρώντας ότι αντέδρασε υπερβολικά.

Κάθε γυναίκα απαντάει στην αντρική επιθετικότητα είτε προχωρώντας πιο γρήγορα αν ακούσει κάποιο σχόλιο, είτε απαντώντας στις προσβολές και τις βρισιές, είτε κρατώντας τα κλειδιά στην χούφτα , είτε αμυνόμενη  και παλεύοντας σώμα με σώμα ενάντια στον βιασμό της είτε χρησιμοποιώντας ό,τι αντικείμενο βρει μπροστά της είτε ό,τι κρίνει εκείνη τη στιγμή. Όλα αυτά είναι τρόποι αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας και κάθε γυναίκα κρίνει ανάλογα με την περίσταση τι από αυτά θα επιλέξει να κάνει ανάλογα και με το πόσο έντονα αισθάνεται ότι απειλείται η ζωή της. Και σίγουρα αυτή η κατάσταση δεν θεωρείται «ήρεμη ψυχική κατάσταση».

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΒΙΤΡΙΝΕΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΝ «ΜΕΓΑΛΩΝ»

Δεν θα σχολιάζαμε την αντιπαράθεση κυβέρνησης-αντιπολίτευσης για το Noor-1 (το πλοίο που μετέφερε 1 τόνο ηρωίνης), αν ήταν απλά ένα συμβάν της ανιαρής πολιτικής επικαιρότητας και δεν είχε γενικότερο πολιτικό ενδιαφέρον. Παρόλα αυτά, υπάρχουν κάποιες παρατηρήσεις που αξίζουν να γίνουν.

Η αντιπαράθεση αυτή που αφορμή της υπήρξε η επικοινωνία του ψεκασμένου υπ.αμ. με κατηγορούμενο για την υπόθεση του Noor-1 που σκοπεύει να «τα ξεράσει όλα» για να σώσει το τομάρι του, ανασύρει στην μηντιακή επιφάνεια τον ανταγωνισμό μεταξύ των μεγαλοαφεντικών που συμβαίνει στα παρασκήνια με μεγάλη ένταση. Εκ των πραγμάτων λοιπόν, η κυβέρνηση συριζα-ανελ φαίνεται να τα έχει σπάσει με τον εφοπλιστή που βρίσκεται πίσω από το καταραμένο βαπόρι, προσπαθώντας να εξυπηρετήσει άλλους μαφιόζους (ονόματα δε λέμε). Ενώ αντίθετα η νδ κατηγορώντας τον καμμένο κάνει προφανές ακόμα και σε τυφλούς ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντα του παραπάνω εφοπλιστή. Αυτό φυσικά επιβεβαιώνει πως δεν είναι οι πολιτικοί που κάνουν κουμάντο στους ανταγωνισμούς μεταξύ αφεντικών, αλλά ότι δουλεύουν για τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης μερίδας αυτών. Καλή ανάρρωση λοιπόν στους πιστούς της παντοδυναμίας των πολιτικών…

FAKE NEWS: Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

Η διαστρέβλωση και η αποσιώπηση γεγονότων αλλά και το καθαρό ψέμα, αποτελούσαν ανέκαθεν εργαλεία της καθεστωτικής δημοσιογραφίας. Και όσοι είχαν τα μυαλά στα κεφάλια τους και πρόλαβαν το «λαμπρό» έργο της δημοσιογραφίας στην προ-υπολογιστών εποχή το ξέρουν καλά αυτό. Οπότε, προς τι το όλο σούσουρο που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια σχετικά με τα fake news;

Η αλήθεια είναι ότι το επάγγελμα του ρουφιάνου δημοσιογράφου έχει αλλάξει άρδην με την μαζική είσοδο των υπολογιστών στην καθημερινή ζωη. Γιατί, δίπλα στην παραδοσιακή μορφή της από-πάνω-προς-τα-κάτω δημοσιογραφίας, ήρθε να προστεθεί και η «από-κάτω»-προς-τα-πάνω τέτοια. Το γεγονός ότι ο καθένας θα μπορούσε να παράγει ειδήσεις με λίγα κλικ στον υπολογιστή του, χωρίς να διαθέτει τα εκατομμύρια για κάποιο παραδοσιακό μέσο «ενημέρωσης» (τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδα) χαιρετίστηκε σαν η «δημοκρατικοποίηση» της ενημέρωσης. Όμως η πραγματικότητα αποδείχτηκε πιο σύνθετη. Γιατί, με αυτόν τον τρόπο δίνεται η ευκαιρία σε σάπιες κοινωνικές αντιλήψεις (ρατσισμός, ομοφοβία, σεξισμος κ.ά.) να διαζέονται με μεγαλύτερη ταχύτητα και αποδοτικότητα από τους ίδιους τους φορείς τους, χωρίς μάλιστα τη ρετσινιά κάποιας «ακριβοπληρωμένης συστημικής πένας» Ενώ από την άλλη, απλά δημιουργώντας χιλιάδες fake προφίλ σε facebook, twitter κ.ά. έγινε εφικτό να οργανώνονται μαζικές εκστρατείες προπαγάνδας από πολιτικά κόμματα, επιχειρηματίες και άλλους καθεστωτικούς μηχανισμούς. Αναφέρουμα ενδεικτικά την προεκλογική εκστρατεία του Trump, των υποστηρικτών του Brexit όπως και την απόπειρα γερμανών φασιστών να χρεώσουν τις σεξιστικές επιθέσεις στην Κολώνια την πρωτοχρονιά του ’16 στους μετανάστες. Και φυσικά, όλη αυτή η παραγωγή ενημερωτικών σκουπιδιών (ψεύτικων ή αλλοιωμένων) αποτελεί χρήσιμο καύσιμο για τις μηχανές της παραδοσιακής δημοσιογραφίας, που ήρθε να αγκαλιάσει τη νέα αυτή συνθήκη.

Τώρα βέβαια, για τους εκ των υστέρων αποστόλους της ¨αλήθειας» στο internet, η χρησιμοποίηση αλγορίθμων που θα εντοπίζουν τα fake news θεωρείται λύση. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν πρόκειται να φέρει τα πάνω-κάτω στην εγκυρότητα της σύγχρονης «ενημέρωσης» αφού οι λόγοι για την παραγωγή ψευδών ειδήσεων παραμένουν υπαρκτοί. Αλλά το βασικότερο είναι ότι, οι υποστηρικτές της λύσης (θέλουν να) αγνοούν πως οι αλήθειες δεν είναι ζητημα ψηφιακής λογικής. αλλά ζήτημα βαθιά πολιτικό.

Advertisements

Προβολή της ταινίας «Il divo»

Προβολή της ταινίας «Il divo»

βίος και πολιτεία του Giulio Andreotti, πρωθυπουργού της ιταλίας 7 φορές, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1946.

110′, 2008, Paolo Sorrentino

Πέμπτη 5/10, στις 21:00 στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο ανατόπια, κορίνθου 171

ildivo3.jpg

«Λίβια, τα μάτια σου με θάμπωσαν κάποτε στο νεκροταφείο  Βεράνο. Εκεί σου ζήτησα να με παντρευτείς, και ξέρω ότι θυμάσαι. Τα αθώα μάτια σου δεν ήξεραν και ποτέ δε θα μάθουν. Δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνει η εξουσία για να διασφαλίσει την ανάπτυξη της χώρας. Η τερατώδης αντίφαση: κάνεις το κακό για να εγγυηθείς το καλό. Έτσι έγινα κυνικός κι ούτε κι εσύ δεν μπορείς να με καταλάβεις. Τα αθώα μάτια σου δεν ήξεραν την ευθύνη. Την ευθύνη για το μακελειό στην Ιταλία μεταξύ 1969-1984 που άφησε 236 νεκρούς και 817 τραυματίες. Ο αποπροσανατολισμός της χώρας, ο τρόμος για να απομονώσουμε τους εξτρεμιστές και να ενδυναμώσουμε τα κεντρώα κόμματα ονομάστηκε «στρατηγική της έντασης». Το «στρατηγική της επιβίωσης» θα ήταν πιο σωστό. Όλοι σκέφτονταν ότι η αλήθεια είναι το σωστό, ενώ η αλήθεια είναι το τέλος του κόσμου. Δε θα έρθει το τέλος του κόσμου στο όνομα της αλήθειας. Έχουμε ένα ιερό καθήκον. Πρέπει να αγαπάμε το Θεό για να καταλάβουμε πόσο απαραίτητο είναι το κακό για το καλό.»

 

Social Antimedia #12

social-antimedia-12ΑΝΤΙ-ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

«Στη σύγχρονη δημοκρατία υποτίθεται πως δε διώκονται οι ιδέες, διώκονται οι πράξεις. Και όταν δεν υπάρχουν αξιόποινες πράξεις, εφευρίσκονται.» Τ. Θεοφίλου

Να υπενθυμίσουμε, για αρχή, κάποια στοιχεία της υπόθεσης του Τάσου Θεοφίλου, σχετικά με τη ληστεία της Alpha Bank στην Πάρο το καλοκαίρι του 2012, κατά την οποία έχασε τη ζωή του ένας ταξιτζής που προσπάθησε να σταματήσει τους ληστές:

Με τη γνωστή μέθοδο του “ανώνυμου τηλεφωνήματος” που υπέδειξε “έναν Τάσο που σχετίζεται με την τρομοκρατία”, η αντιτρομοκρατική ξεκίνησε η κατασκευή της ενοχής του Θεοφίλου. Μία πηγή την οποία οι αρχές δεν μπορούν να επιβεβαιώσουν. Στη δίκη, κανένας μάρτυρας δεν αναγνώρισε τον Θεοφίλου, κανένα στοιχείο δεν υπάρχει, πέρα από το “στοιχείο” του δείγματος DNA που ανακαλύφθηκε στα εγκληματολογικά εργαστήρια της αντιτρομοκρατικής σε ένα καπέλο που υποτίθεται πως έπεσε από τους ληστές. Το DNA όμως και μάλιστα σε κινητό αντικείμενο, όπως όλοι ξέρουν, δεν είναι ικανοποιητικό στοιχείο για να καταδικάσει έναν άνθρωπο. «Μπορεί να μην ήταν ο άνθρωπος στη ληστεία» είπε πρωτόδικα ο σεναριογράφος της αντιτρομοκρατικής Ε. Χαρδαλιάς. «Μπορεί να μη φόρεσε το καπέλο» είχε παραδεχτεί ο πρόεδρος του πρωτόδικου Μ. Χατζηαθανασίου. Η δουλειά όμως έγινε και ο Θεοφίλου καταδικάστηκε το 2014 σε 25ετή κάθειρξη. Η δικαστική έδρα ολοκλήρωσε και συνεχίζει να ολοκληρώνει το τέλος του αφηγήματος της αντιτρομοκρατικής, εξοντώνοντας φυσικά και ψυχολογικά τον αναρχικό-κομμουνιστή Τάσο Θεοφίλου. Η υπόθεση αυτή τη στιγμή εκδικάζεται σε δεύτερο βαθμό και στις 7 Ιουλίου θα ανακοινωθεί η ετυμηγορία του εφετείου, ενώ η εισαγγελέας έχει ήδη προτείνει την ολική καταδίκη του, κρίνοντας τον ένοχο ακόμα και για κατηγορίες για τις οποίες αρχικά είχε απαλλαχθεί από το τριμελές εφετείο. Η αστική δικαιοσύνη μας δείχνει ξανά και ξανά τα σάπια δόντια της.

Δεν είναι όμως η μόνη υπόθεση όπου τα ευφάνταστα σενάρια της αντιτρομοκρατικής στέλνουν κάποιον ή κάποια στη φυλακή. Η υπόθεση της Ηριάννας Β.Λ. είναι άλλη μια τέτοια περίπτωση, μάλλον ακόμα πιο ευφάνταστη από πλευράς των διωκτικών μηχανισμών. Αν στην περίπτωση του Θεοφίλου είναι η συνέχιση της αντιτρομοκρατικής εκστρατείας που έχει ξεκινήσει από το 2009, με το κυνήγι ανθρώπων βάσει των πολιτικών σχέσεων, τότε στην περίπτωση της Ηριάννας είναι κάτι παραπάνω: είναι η ποινικοποίηση των κοινωνικών/προσωπικών σχέσεων. Πριν έξι χρόνια, στις 14 Μαρτίου 2011, και ενώ βρισκόταν στο σπίτι του συντρόφου της Κ. Παπαδόπουλου, η αντιτρομοκρατική έκανε έφοδο. Συλλαμβάνονται και οι δύο ως ύποπτοι συμμετοχής στους Πυρήνες της Φωτιάς (φαίνεται ότι ο Παπαδόπουλος θεωρούνταν ύποπτος, η Ηριάννα βρισκόταν απλώς μαζί του εκείνο το βράδυ). Η Ηριάννα δίνει προανακριτική κατάθεση, δέχεται να δώσει δείγμα DNA και αφήνεται ελεύθερη, ενώ ο Παπαδόπουλος θα αφεθεί ελεύθερος με περιοριστικούς όρους 3 ημέρες αργότερα και, τελικά, θα αθωωθεί το 2014.

Δύο χρόνια αργότερα η Ηριάννα συλλαμβάνεται εκ νέου, διότι έτσι ξαφνικά προέκυψε ταυτοποίηση του δικού της DNA σε έναν γεμιστήρα εκτός όπλου από τα ευρήματα της Πολυτεχνειούπολης του 2011. H Ηριάννα αρνείται εξαρχής τις κατηγορίες και λόγω ελλιπών στοιχείων αίρονται οι περιοριστικοί όροι και συνεχίζει τις σπουδές της στο εξωτερικό. Η δίκη πραγματοποιείται χωρίς τη παρουσία μαρτύρων, ενώ το μοναδικό επιβαρυντικό στοιχείο έχει ήδη διαψευστεί από την πραγματογνωμοσύνη ειδικού κέντρου ταυτοποίησης DNA στο οποίο είχε καταφύγει. Κι όμως, αυτό το σαθρό κατηγορητήριο, οδηγεί στην καταδίκη της. Το “έγκλημα” που έκανε η Ηριάννα για να καταδικαστεί την 1/6/17 σε 13 χρόνια φυλακής, συμπυκνώνεται στην ερώτηση της εισαγγελέας: «Γιατί δεν χώρισες τον Κωνσταντίνο;»

Μα καλά, έχουν τρελαθεί οι κρατικοί μηχανισμοί, θα ρωτήσει κάποιος; Πώς γίνεται να παραβαίνουν τους ίδιους τους νόμους τους, να καταδικάζουν χωρίς στοιχεία; Ποια είναι αυτή η αντιτρομοκρατική που στέλνει κόσμο στη φυλακή όποτε γουστάρει, με στοιχεία που κατασκευάζει η ίδια, με “ανώνυμα τηλεφωνήματα” και δείγματα DNA;

Η απάντηση είναι απλή: δεν τρελάθηκε το κράτος, ούτε “κάνει λάθη”, ούτε έτυχε να έχουν τις στραβές τους οι δικαστές. Εξάλλου αυτές οι υποθέσεις δεν είναι οι μοναδικές (πρόσφατη είναι και η περίπτωση της Εύης Στατήρη). Με “δεξαμενή” τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο και τους ανθρώπους γύρω ή κοντά σ’ αυτόν, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί έχουν στήσει ένα πάρτι πάνω σε ζωές ανθρώπων, ένα εθνικό τρομοσήριαλ για να καταναλώνουν οι φιλήσυχοι πολίτες από τη μία και από την άλλη με στόχο όσους κι όσες βρίσκονται απέναντί τους. Μας λένε “να προσέχετε τις παρέες σας”, “μην λέτε πολλά και μην οργανώνεστε γιατί μπορεί να σαπίσετε στη φυλακή”, “να προσέχετε σε ποια σπίτια πηγαίνετε” κι άλλα τέτοια. “Δεν έχει σημασία τι έκανες”, λένε. “Σημασία έχει τι λέμε εμείς ότι έκανες, σημασία έχει τις πιστεύεις”, ή ακόμη χειρότερα, “σημασία έχει με ποιους μιλάς”.

Να απαντήσουμε:

ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ Τ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΑΠ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΗΡΙΑΝΝΑΣ

ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ

Social Antimedia #11

social-antimedia-11.jpg

ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ VS ΕΥΡΩΠΑΪΣΜΟΣ;

(ή αλλιώς γιατί οι συγκρούσεις των αφεντικών μας αφήνουν παγερά αδιάφορους)

Είναι το δίλημμα που ταλανίζει όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες τα τελευταία 10-20 χρόνια, είναι το δίλημμα που για κάποιο αναθεματισμένο λόγο πρέπει όλοι εμείς που βρισκόμαστε στα χαμηλά της κοινωνικής ιεραρχίας να πάρουμε θέση πάνω σ’ αυτό. Η μια μπάντα, η φίλα προσκείμενη στην «ευρωπαϊκή πορεία της χώρας» αποτελούμενη από τις παραδοσιακές πολιτικές ελίτ και ορισμένα τμήματα της αστικής τάξης, μας λέει πως τα συμφέροντα «μας» (όπου «εμείς» είμαστε οι «έλληνες», ανεξάρτητα από την ταξική μας θέση) εξυπηρετούνται καλύτερα με μια συμμαχία του ελληνικού κράτους με το γερμανικό, το γαλλικό κλπ. Η άλλη μπάντα, αποτελούμενη από κάτι τελειωμένα φασισταριά, από κάτι γραφικούς αριστερίζοντες και την υπόλοιπη αστική τάξη, μας λέει για «εθνική ανεξαρτησία», για «εθνικό νόμισμα», για «αναθεώρηση του γεωπολιτικού προσανατολισμού της χώρας», κλείνοντας το μάτι σε μια συμμαχία με τους αγγλο-αμερικάνους  ή σε διμερείς συνεργασίες με τα κράτη-μαφίες της ανατολικής ευρώπης και με τις δικτατορίες της μέσης ανατολής.

Δεν θα μπαίναμε καν στον κόπο να τοποθετηθούμε πάνω στο ζήτημα αν αυτή η συζήτηση απασχολούσε μόνο αυτούς που όντως τους απασχολεί: τα αφεντικά μας και το κράτος τους. Όμως, όλοι αυτοί μας καλούνε καθημερινά, όλη τη σύγχρονη εργατική τάξη, να «πάρουμε θέση» πάνω στο δίλημμα. Λοιπόν, παίρνουμε: στο διάολο τα εθνικά συμφέροντα, στο διάολο ο γεωπολιτικός προσανατολισμός της χώρας! Δεν πρόκειται να συναινέσουμε στο να σφαχτούμε για λογαριασμό του ελληνικού κράτους, για λογαριασμό της μίας ή της άλλης διακρατικής συμμαχίας. Δεν υπάρχει περίπτωση να χωνέψουμε τη ακραία εκμετάλλευση της εργασίας μας, είτε πληρωνόμαστε με ευρώ είτε πληρωνόμαστε με δραχμή. Δεν μας απασχολεί να προτείνουμε μια λύση για την «κρίση χρέους» του ελληνικού κράτους, όταν είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο όλοι εμείς θα κληθούμε να πληρώσουμε τα σπασμένα των επιλογών που έκαναν τα αφεντικά μας κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα.

Να εξηγηθούμε: δεν λέμε πως το ζήτημα είναι αδιάφορο. Αντίθετα, το «που το πάνε» θα πρέπει να μας απασχολεί, ώστε να οργανώσουμε τις άμυνες μας. Λέμε πως δεν θα τα τακιμιάσουμε με την μια ή την άλλη πλευρά σε αυτήν την πολωμένη κατάσταση. Άλλα είναι τα ζητήματα που πρέπει να εστιάσουμε πάνω τους. Ο μισθός, ο χρόνος εργασίας και η ανεργία. Οι φυλακές και τα ψυχιατρεία, και κάθε άλλη μορφή διαχείρισης των περιθωριακών τμημάτων της εργατικής τάξης. Ο ρατσισμός, ο σεξισμός και η ομοφοβία, και κάθε άλλη μορφή εξουσίας στην καθημερινή ζωή, κάθε μορφή επίπλαστου διαχωρισμού του προλεταριάτου. Το βαθύ κράτος, η εκκλησία και ο στρατός.

Όλα τ’ άλλα είναι εσκεμμένη συσκότιση.

ΚΑΜΙΑ ΦΟΒΙΣΜΕΝΗ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΣΕΞΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

«…Η αλήθεια είναι ότι έχουμε πολλά να κάνουμε όσοι και όσες δεν επιθυμούμε να σιωπήσουμε στα σεξιστικά εγκλήματα που συμβαίνουν δίπλα μας. Αρχικά να μην κάνουμε τους μαλάκες και να αναγνωρίσουμε ότι συμβαίνουν, και μάλιστα σε τεράστια έκταση και ένταση. Έπειτα να αναγνωρίσουμε ότι συμβαίνουν για πολύ συγκεκριμένους λόγους που έχουν να κάνουν με τα πατριαρχικά προνόμια που δίνει αυτή η κοινωνία στους άντρες. Και να επιτεθούμε σε αυτά τα προνόμια και τα επιχειρήματα που τα στηρίζουν…»

ΑΝΤΙΣΕΞΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

Ενάντια στη βία κατά των γυναικών και την πατριαρχική κοινωνία που τη στηρίζει

Πέμπτη 22/6 | 19:00 | Παράρτημα

Αντιφασιστική Συνεννόηση 65 // γυναικεία ομάδα Wildcat // antifa BZ project

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗΣ

«Εμείς οι κρατούμενοι που βρισκόμαστε έγκλειστοι στις φυλακές του ελληνικού κράτους αποφασίζουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας ξεπερνώντας τους τεχνητούς διαχωρισμούς που θέλουν να μας επιβάλλουν με βάση την εθνικότητα και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις που έχουμε ή δεν έχουμε για να διεκδικήσουμε μια σειρά αιτημάτων που μας αφορούν όλους και που αποτελούν μέτωπα πάλης που έρχονται σε ρήξη με την αυστηροποίηση της σωφρονιστικής πολιτικής.

Τα τρία αιτήματα που διεκδικούμε αφορούν την μονιμοποίηση των διατάξεων του νόμου 4322/2015 (σημείωση: οι διατάξεις αυτές αφορούν τις αποφυλακίσεις κρατουμένων, ήδη το υπουργείο δικαιοσύνης έχει ανακοινώσει την επέκταση των περιορισμών και των εξαιρέσεων), την κατάργηση του εισαγγελικού βέτο στον θεσμό των αδειών και την κατάργηση του νόμου έκτρωμα που αφορά την αθροιστική έκτιση της ποινής στην τέλεση συγκεκριμένων αδικημάτων εντός της φυλακής, κατά την διάρκεια ή μετά την παραβίαση τακτικών αδειών».

Το παραπάνω αποτελεί απόσπασμα από το κείμενο-κάλεσμα του «Συντονιστικού Αγώνα» των κρατουμένων, οι οποίοι βρίσκονται σε κινητοποιήσεις από τις 18/5/17, προσπαθώντας να βάλουν κόντρα στην αυστηροποίηση της ποινικής καταστολής. Το κάλεσμα ξεκίνησε από τις φυλακές Κορυδαλλού και μέχρι στιγμής στον αγώνα συμμετέχουν οι κρατούμενοι του Κορυδαλλού (πτέρυγες Α-Β-Γ-Δ και ειδικά πτέρυγα υπογείου) οι κρατούμενες στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, καθώς και οι κρατούμενοι των φυλακών Νιγρίτας Σερρών, Δομοκού και Αγ. Στεφάνου. Για αρχή, αρνήθηκαν το μεσημεριανό κλείδωμα στα κελιά, ενώ στις  6/6 το Συντονιστικό Αγώνα των φυλακών Κορυδαλλού ανακοίνωσε ότι κλιμακώνει τη δυναμική της κινητοποίησης, κρατώντας ανοικτά τα προαύλια των πτερύγων. Ζητούν τη στήριξη όσων βρισκόμαστε εκτός των τειχών και αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας δίπλα στους κρατούμενους και απέναντι στον εγκλεισμό και την αστυνομοδικαστική μαφία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ

Χαρτοπανό που κολλήθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης

 

«ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΤΙΣ ΑΡΚΟΥΔΕΣ ΤΗΣ»

1

«ΟΥΤΕ ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΟΥΤΕ ΑΝΤΙΤΟΥΡΚΙΣΜΟΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ»

2

«ΣΤΡΑΤΟΚΑΥΛΟΙ ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΕΣ ΠΟΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΡΕΑΣ ΓΙΑ ΟΒΙΔΕΣ»

4

«Σ’ΕΛΛΑΔΑ, ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ»

3

Social Antimedia #10

social-antimedia-10.jpg

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΤΑΣΟ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

«[…] Η δίωξή μου είναι κομμάτι μιας συνολικότερης προσπάθειας εισαγωγής, εφαρμογής και εμπέδωσης του δόγματος Νόμος και Τάξη από το πολιτικό προσωπικό της χώρας τις τελευταίες δυόμιση δεκαετίες, αλλά με μια ιδιαίτερη έμφαση και εντατικοποίηση της εφαρμογής του την περίοδο 2009-2015. […]

Υπάρχουν δυο πραγματικότητες. Η πραγματική και αυτή που έχει επικυρωθεί μέχρι και το πρωτόδικο δικαστήριο ως τέτοια. Η πραγματική και το αφήγημα της αντιτρομοκρατικής η οποία έχει πάρει μερικά πραγματικά γεγονότα νοηματοδοτώντας τα κατά τις προκαταλήψεις, κατά τις εμμονές της ή κατά του αποτελέσματος που θέλει να βγάλει και τα έχει συνδυάσει όχι μόνο αυθαίρετα αλλά και με φανταστικά περιστατικά.  […]

Θα πω για άλλη μια φορά και κλείνοντας ότι δεν έχω διαπράξει τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούμαι. Διέπραξα όμως το αδίκημα που περικλείει όλα τα αδικήματα. Είμαι αναρχικός. Στον ταξικό πόλεμο πήρα θέση με τους αποκλεισμένους και τους αδικημένους, με τους κυνηγημένους και με τους κολασμένους, με τους φτωχούς, με τους αδύνατους και τους καταπιεσμένους. Η φυλάκισή μου είναι η μόνη φυσιολογική εξέλιξη αυτής της επιλογής από την μια και άλλο ένα πεδίο αγώνα από την άλλη. […]»

Απόσπασμα από την «απολογία» του Θεοφίλου στο εφετείο στις 29 Απριλίου. Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το βρείτε στο freetheofilou.wordpress.com

NI MACRON, NI LEPEN

(ούτε Μακρόν, ούτε Λε Πεν: σχόλιο πάνω στις γαλλικές εκλογές)

Το ότι η φασίστρια υποψήφιος δεν πήρε τα ηνία της γαλλικής κυβέρνησης είναι, προφανώς, χαράς ευαγγέλιο. Όλα καλά, λοιπόν; Και βέβαια όχι. Το 34% που έπιασε, δείχνει πως οι ευρωπαϊκές κοινωνίες , κατρακυλάνε μέρα με τη μέρα στον φασισμό, είτε αυτός εκφράζεται σε κρατικό επίπεδο, είτε εκφράζεται στην καθημερινή ζωή. Ο ρατσισμός και ο αντιμουσουλμανισμός των λευκών υπηκόωων βρήκε την πολιτική του εκπροσώπηση στο πρόσωπο της Λε Πεν, μαζεύοντας το ένα τρίτο των ψήφων του εκλογικού σώματος. Και σίγουρα αυτό το υψηλό ποσοστό απέδειξε με εμφατικό τρόπο πως οι φασίστες δεν είναι παίξε-γέλασε, ούτε πως είναι μια ατυχής παρένθεση. Είναι μια mainstream πολιτική τάση που θα τη βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας.

Από την άλλη, ο νέος πρόεδρος Μακρόν δεν είναι και κανένα αγγελούδι. Σάρκα από τη σάρκα της γαλλικής ελίτ, ο 39χρονος τραπεζίτης γιάπης θα αναλάβει να φέρει εις πέρας την επίθεση απέναντι στους γάλλους προλετάριους, ντόπιους και μετανάστες, και να ισχυροποιήσει τη θέση του γαλλικού ιμπεριαλισμού στα σφαγεία της μέσης ανατολής και της βόρειας αφρικής.

Κατά τ’ άλλα, τα εξ αποστάσεως χαιρετίσματα μας σε όσους απείχαν από την εκλογική φάρσα.

Ο ΛΥΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΜΠΟΥΜΠΟΥΛΑ ΧΑΙΡΕΤΑΙ

Το κράτος της μακεδονίας βρίσκεται χωρίς κυβέρνηση από τις εκλογές του Δεκέμβρη που μας πέρασε. Και αυτό γιατί ο πρόεδρος Ivanov αρνείται να δεχτεί την συνεργασία σοσιαλδημοκρατικών και αλβανικών κομμάτων ως νέα κυβέρνηση. Τελευταίο συμβάν αυτής της πολιτικής «κρίσης» η εισβολή ακροδεξιών του πρώην πρωθυπουργού Γκρουέφσκι στο κοινοβούλιο, όταν ψηφίστηκε για πρώτη φορά πρόεδρος της βουλής αλβανικής καταγωγής.

Η «αναζωπύρωση των εθνικισμών στα βαλκάνια» όπως κωδικοποιήθηκε η κατάσταση στο κράτος της Μακεδονίας από έλληνες αναλυτές και media, πέρα από πρόβλεψη αποτελεί και ευχή. Γιατί, δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τα ‘90s με τις ονειρώξεις του ελληνικού εθνικισμού περί διάλυσης της Μακεδονίας και επέκταση των βόριων συνόρων του ελληνικού κράτους στα εδάφη της. Να θυμίσουμε ενδεικτικά τα συνθήματα «σύνορα με τη σερβία» όπως και το «στα όπλα να πάρουμε τα σκόπια» που ακούγονταν στα εθνικιστικά αντιμακεδονικά συλλαλητήρια το ’92.

Όπως και να ‘χει, οι εκμεταλλευόμενοι στα βαλκάνια (όπως και παντού) έχουν κάθε συμφέρον να σπάσουν τα δεσμά του εθνικισμού όποια μορφή κι αν παίρνει αυτός. Και φυσικά στα δικά μας, όπως απέδειξαν οι υποσχέσεις ευημερίας για τους υπηκόους από την οικονομική επέκταση του ελληνικού κράτους στα βαλκάνια στα ‘90s, τα ελληνικά κρατικά/καπιταλιστικά σχέση δεν έχουν καμία σχέση (δηλαδή έρχονται σε αντίθεση) με τα σύγχρονα εργατικά συμφέροντα.

ΥΓ. Η συνάντηση του μπατσοϋπουργού Τόσκα, λίγες μόνο μέρες πριν τα γεγονότα στο μακεδονικό κοινοβούλιο, με τον σέρβο ομόλογό του, ερμηνεύτηκε όχι από εμάς, αλλά από τον καθεστωτικό τύπο ως μια κίνηση προσέγγισης των δύο κρατών με αφορμή την πολιτική «κρίση» στο κράτος της μακεδονίας. Κάτι παραπάνω θα ξέρουν για να το λένε…

Social Antimedia #9

social-antimedia-9

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΣΥΛΟ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΦΥΓΑ MOHAMED A.

Στις 7 του Απρίλη εξετάζεται στην Μυτιλήνη η αίτηση ασύλου του Mohamed A. Ο Mohamed A. είναι αιγύπτιος πρόσφυγας, διωκόμενος από το χουντικό καθεστώς της χώρας του επειδή δημοσίευσε βίντεο με δολοφονίες διαδηλωτών από την αστυνομία. Παρ ‘όλα αυτά, για το ελληνικό κράτος μια τέτοια περίπτωση δεν χρήζει πολιτικού ασύλου, και ήταν προς απέλαση στην τουρκία, τη χώρα από την οποία ήρθε. Ο Mohamed A. κατάφερε να σταματήσει την απέλαση του μετά από πολύμηνο αγώνα (και απεργία πείνας) που διεξήγαγε, βρίσκοντας στήριξη από αλληλέγγυους από την μυτιλήνη αλλά και από ολόκληρη τη χώρα.

Την Παρασκευή ο Mohamed A. δίνει μια ακόμα μάχη ενάντια στο αντι-μεταναστευτικό ελληνικό κράτος και την αριστεροακροδεξιά κυβέρνηση του. Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας σε αυτόν, σε κάθε πρόσφυγα, σε κάθε μετανάστη.

ΑΓΙΕΣ BUSINESS

Ασφαλώς το γνωρίζετε: όλοι αθώοι για την υπόθεση που έμεινε στην ιστορία σαν «Βατοπέδι», τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας για ένα φεγγάρι και μετά θάφτηκε, στην υπέροχη χώρα που ακροβατεί με περίσσεια μαεστρία ανάμεσα στον διαφωτισμό και το σκοταδισμό. Οι businessmen παπάδες Εφραίμ και Αμβρόσιος μπορούν πλέον να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο της διασποράς θρησκευτικού δηλητηρίου, του προσηλυτισμού και του real estate. Τέλος καλό επίσης και για τους συνεργάτες τους, πολιτικούς και συμβολαιογράφους.

Η απόφαση του δικαστηρίου είναι ένα τσαχπίνικο κλείσιμο του ματιού, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη: «συνεχίστε τη δουλειά, κι αν καμιά φορά τα παρακάνετε, είμαστε κι εμείς εδώ.» Τι άλλωστε θα περίμενε κανείς από το ελληνικό κράτος και τη δικαιοσύνη του, να τα βάλει με τον number one στυλοβάτη του, το βασικό συντελεστή που εξασφαλίζει την εθνική ομοψυχία σ’ αυτόν τον τόπο; Καμία έκπληξη λοιπόν: μονάχα ανανέωση της απέχθειας μας για τους παντραγότατους και για το κράτος που τους ταϊζει.